Coscos e caracolas terrestres

Os coscos e as caracolas terrestres pertencen ao grupo dos gasterópodos, pero presentan características que os distinguen con claridade. Os coscos teñen unha cuncha en espiral máis arredondada e poden retraerse completamente nela, mentres que as caracolas adoitan ter cunchas máis alongadas ou cónicas, moitas veces máis grosas, e non sempre lles permiten ocultarse de todo. Ademais, as caracolas son xeralmente moito máis pequenas, polo que resultan difíciles de ver incluso en lugares onde son comúns.

Ambos viven en zonas húmidas como bosques, hortas, pradeiras ou baixo pedras e troncos. Necesitan ambientes frescos para evitar a deshidratación, polo que adoitan mostrarse máis activos despois da chuvia. Son animais maioritariamente nocturnos, móvense lentamente grazas á baba que segregan —que lles facilita o desprazamento e protexe o corpo— e aliméntanse sobre todo de materia vexetal, incluíndo follas, fungos e restos orgánicos.

A súa reprodución tamén é curiosa: a maioría dos coscos e caracolas son hermafroditas, de modo que cada individuo posúe órganos masculinos e femininos. Tras o acoplamento, ambos poden poñer ovos en pequenas cavidades do chan, dos que nacen crías cunha cuncha moi fina que se endurece gradualmente.

Outro aspecto interesante é que poden entrar en estivación cando chega un período seco, selando a entrada da cuncha cunha capa endurecida de baba para conservar a humidade. As súas cunchas, ademais, medran en espiral seguindo patróns matemáticos naturais. Tanto coscos como caracolas desempeñan un papel ecolóxico fundamental, actuando como recicladores da materia orgánica presente no ecosistema.

Imos ver algunhas das especies rexistradas no OCB Ribadeo:

Cornu aspersum

Elona quimperiana

O caracol de Quimper (Elona quimperiana) está protexido a nivel da Directiva Hábitats da UE e do Convenio de Berna, e por iso tamén goza de protección en España (especialmente no seu hábitat no norte da Península).